Ένας άντρας ετοιμάστηκε να υπερασπιστεί τον αυτιστικό γιο του. Αλλά δεν περίμενε αυτή την αντίδραση

Ο αυτιστικός γιος του, άρχισε να ουρλιάζει σε ένα δημόσιο λεωφορείο. Ενοχλημένος από τα βλέμματα των άλλων επιβατών, ο πατέρας άρχισε να χάνει την υπομονή του. Διαβάστε όμως τι έγινε στη συνέχεια

Ο αυτιστικός γιος του δεν σταματούσε να ουρλιάζει. Μέχρι που ένας άγνωστος έκανε αυτό..
«Ήμουν στη Walt Disney World με τον γιο μου, τον Δανιήλ, ο οποίος είναι αυτιστικός. Τότε ο Δανιήλ ήταν 7 ετών. Η γυναίκα μου και οι άλλοι τρεις γιοι μας ήταν και αυτοί μαζί μας.

Τότε ξαφνικά ο Δανιήλ άρχισε να ουρλιάζει. Είχε ένα από εκείνα τα ξεσπάσματα του, που μόνο ο θεός γνωρίζει τι τα προκαλεί. Έτσι αποφασίσαμε με την γυναίκα μου να τον πάρω και να γυρίσουμε με το λεωφορείο στο ξενοδοχείο και εκείνη να παραμείνει στο πάρκο με τα άλλα τρία παιδιά μας.

Και τα ουρλιαχτά συνεχίζονταν …

Όση ώρα περιμέναμε το λεωφορείο, ο Δανιήλ δεν σταμάτησε να ουρλιάζει ούτε λεπτό.

Το λεωφορείο ήρθε, μπήκαμε μέσα και ο γιος μου συνέχιζε να φωνάζει χωρίς σταματημό. Δεν σταμάτησε ούτε καθ όλη τη διαδρομή.

Ο γιος μου μοιάζει «φυσιολογικός». Για τους περισσότερους ανθρώπους στο λεωφορείο, ήταν ένα παιδί που απλά φώναζε. Ίσως ένα κακομαθημένο παιδί που δεν του πήρα το αγαπημένο του παιχνίδι που τόσο πολύ επιθυμούσε. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύ ώρα για να καταλάβω ότι όλοι οι επιβάτες, μας κοιτούσαν με μισό μάτι.

Προς μεγάλη μου ντροπή, έχασα την ψυχραιμία μου με τον γιο μου. Ένιωθα θυμό με τον γιό μου και απογοήτευση για την όλη κατάσταση. Αισθανόμουν ότι είχα εξαπατηθεί από τον Θεό. Μέσα μου τον ρωτούσα γιατί μου το έκανε αυτό. Γιατί δεν μπορώ και εγώ, όπως όλοι οι άλλοι γονείς, να απολαύσω κανονικές διακοπές με την οικογένειά μου.

Ακριβώς τη στιγμή που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτό το μαρτύριο, ο επιβάτης που κάθονταν στη μπροστινή θέση γύρισε και με κοίταξε.

«Είναι καλά;» με ρώτησε με ήρεμη φωνή.

«Είναι αυτιστικός», του απάντησα περιμένοντας την αυστηρή αντίδραση του που όμως δεν ήρθε ποτέ.

«Όλα καλά. Δεν πειράζει», μου είπε και χαμογέλασε.

Αυτό ήταν όλο.

Και ξαφνικά, όλη η συσσωρευμένη μου οργή εξαφανίστηκε. Άρχισα να κλαίω από ντροπή για όλα όσα είχα σκεφτεί πιο πριν. Δεν με ενδιέφερε ότι όλοι με κοίταζαν. Δεν με ενδιέφερε πια ούτε η γνώμη των άλλων.

Ο γιος μου ήταν και πάλι το δώρο μου από τον Θεό.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν τον άνθρωπο. Δεν θα ξεχάσω ούτε αυτή τη μικρή, απλή πράξη καλοσύνης και κατανόησης.

Πραγματικά πιστεύω ότι ήταν ο φύλακας άγγελος του γιου μου. Ίσως να ήταν και ο δικός μου άγγελος που εμφανίστηκε εκείνη τη μέρα για να με βοηθήσει να μην χάσω τη πίστη μου.»

Μοιραστείτε αυτή τη συγκινητική ιστορία με την οικογένεια και τους φίλους σας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook: