Αθάνατος: Το υπέροχο γκράφιτι αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Νικολαΐδη
Δύο χρόνια πέρασαν από τον θάνατο του Ολυμπιονίκη, Αλέξανδρου Νικολαΐδη.
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης έφυγε από την ζωή, μετά την μάχη του με τον καρκίνο σε ηλικία 42 ετών και έτσι άφησε πίσω σύζυγο και παιδιά.
Η σύζυγός τους, Δώρα Τσαμπάζη θυμάται τον σύζυγό της και συγκινεί με μια τρυφερή ανάρτηση.
Η Δώρα Τσαμπάζη δημοσίευσε μία φωτογραφία όπου καταγράφονται αγκαλιασμένοι με τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη και γράφει:
«Στο πουθενά θα μας πετάξει ο χρόνος. Γι’ αυτό λοιπόν κι εμείς τα ξωτικά, σαν φορτηγά που βγήκαν απ’ το δρόμο, θα ζήσουμε παράφορα. Δύο χρόνια χωρίς το χαμόγελό σου, αλλά πάντα με το φως σου».
Για την ιστορία , ο Ολυμπιονίκης ήταν παντρεμένος με τη αθλήτρια του βόλει Ρούξι Ντουμιτρέσκου, η οποία πέθανε πέρυσι αιφνίδια και είχαν έναν γιο.
Από το 2016 ήταν παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Δώρα Τσαμπάζη και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.
Το υπέροχο γκράφιτι αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Νικολαΐδη
Με το πρόσωπό του χαμογελαστό και το ασημένιο μετάλλιο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες φορεμένο πάνω του, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης στο graffiti.
Ενα υπέροχο graffiti με το πρόσωπο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη δημιουργήθηκε έξω από το κολυμβητήριο του Βύρωνα.
Στο graffiti, στο οποίο ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης είναι χαμογελαστός, με το ασημένιο μετάλλιο φορεμένο πάνω του, ο καλλιτέχνης “Πλάτων”, γράφει το απόσπασμα από το “αποχαιρετιστήριο” γράμμα του Ολυμπιονίκη:
“Αν σωθεί έστω κι ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου”.
Ένας άνθρωπος, που ακόμη και μέσα από την απώλειά του έδωσε μαθήματα ζωής και μεγαλείου, εκφράζοντας την τελευταία επιθυμία του να δοθούν σε δημοπρασία τα δύο του ολυμπιακά μετάλλια και με το ποσό που θα συγκεντρωθεί να ενισχυθούν δομές για παιδιά.
Το “αποχαιρετιστήριο” γράμμα του Ολυμπιονίκη
«Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα.
Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες.
Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.
Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου».
Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε
