Δεν είναι μόνο η απουσία των ανθρώπων που (με) ξαφνιάζει,
είναι η απουσία κάθε ήχου,

κάθε θορύβου,

σχεδόν δεν ακούγονται οι ανάσες των ελάχιστων περιπατητών.

Ως να περιμένουν όλοι κάτι,

ως, να θέλουν να ξεφύγουν από κάτι,

δίχως όμως να τρέχουν.

Η μόνη σταθερά παραμένει,
ως ειρωνεία της ζωής,

η παρουσία των αστέγων,
άνθρωποι οι οποίοι,

όπου και να βρίσκονται,
ανά πάσα στιγμή,

βρίσκονται σπίτι,
όχι όμως στο δικό τους σπίτι,

μην τους ξεχνάμε,
κανείς άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια τύχη.

Οδός Ερμού, 15.03.2020
(…όχι 2030 😉 )

© Από το facebook  του Kostas Pittas