Η πιο απομονωμένη παραλία της Αττικής και το νησάκι με τις αλλεπάλληλες δαντελένιες ακρογιαλιές που πας με τα πόδια
Σε μια Αττική που αναζητά σταθερά μικρές οάσεις δροσιάς και ηρεμίας, η παραλία Αλθέα ξεπροβάλλει σχεδόν μυστικά, σαν ένας καλά κρυμμένος θησαυρός στην καρδιά της Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Θα την βρεις λίγο πριν την Ανάβυσσο, κοντά στην Αγία Μαρίνα, στο 35ο χιλιόμετρο της λεωφόρου Αθηνών-Σουνίου. Η απόσταση από το κέντρο της Αθήνας δεν ξεπερνά τα 45 λεπτά με αυτοκίνητο, γεγονός που την καθιστά ιδανική για μονοήμερες αποδράσεις, χωρίς ταλαιπωρία και μεγάλα ταξίδια.
Αυτό που σε κερδίζει από την πρώτη ματιά είναι το χρώμα των νερών της. Ένα τιρκουάζ που θυμίζει Ιόνιο ή Κυκλάδες, μα με φόντο την Αττική γη και τη χαρακτηριστική βλάστηση της περιοχής.
Η Αλθέα δεν είναι μια τυπική παραλία. Δεν διαθέτει οργανωμένες υποδομές, ούτε beach bars, ξαπλώστρες ή μουσική. Η σιωπή της είναι μέρος της γοητείας της, αφού σε καλεί να απολαύσεις τη φύση, τους ήχους της θάλασσας και την απλότητα μιας αληθινής καλοκαιρινής εμπειρίας.
Η πρόσβαση στην παραλία γίνεται εύκολα, με ένα μικρό μονοπάτι και μερικά σκαλοπάτια που οδηγούν σε έναν φυσικό κόλπο. Η ακτή είναι στρωμένη με ψιλό βοτσαλάκι, ενώ ο βυθός είναι καθαρός και αμμώδης, ιδανικός για όσους απολαμβάνουν τις ήσυχες βουτιές και τις εξερευνήσεις με μάσκα.
Αν σηκώσεις το βλέμμα σου από τη θάλασσα, απέναντι φαίνεται το μικρό νησάκι Ντούνη, στο οποίο μπορείς να πας ακόμα και περπατώντας (Προσοχή στους αχινούς) με τις σχεδόν πριβέ αλλεπάλληλες δαντελένιες ακρογιαλιές.
Η Αλθέα διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με την ιστορία της περιοχής. Το όνομά της, λένε, προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων “αλς” και “θέα” – δηλαδή “θέα στη θάλασσα” – ενώ λίγοι γνωρίζουν ότι στα χρόνια πριν το 1993 η τοποθεσία ήταν γνωστή με την ονομασία Πράπα Μάλι ή Κακοβέντι.
Πολύ κοντά στην παραλία δεσπόζει και το “ξενοδοχείο της Χούντας“, ένα ημιτελές οικοδόμημα από τη δικτατορική περίοδο, που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, μα στέκει ακόμα ως σιωπηλός μάρτυρας μιας άλλης εποχής.
Όσοι επιλέγουν να περάσουν την ημέρα τους στην Αλθέα, έρχονται συνειδητά για να αποφύγουν την πολυκοσμία. Συνήθως θα δεις ανθρώπους με ψάθες, φορητές ομπρέλες, βιβλία στο χέρι και μια διάθεση επιστροφής στην απλότητα. Η έλλειψη οργανωμένων παροχών δεν αποθαρρύνει – αντιθέτως, ενισχύει την αυθεντική αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου ξεχωριστά, όπου το μόνο που έχει σημασία είναι η θάλασσα, ο ήλιος και η απόλυτη χαλάρωση.
Αν μετά τη βουτιά αναζητήσεις κάτι πιο ζωντανό, η κοντινή περιοχή διαθέτει επιλογές για καφέ ή φαγητό. Όμως πολλοί επιλέγουν να φύγουν αργά το απόγευμα, με την αλμύρα ακόμα στο δέρμα, την καρδιά ελαφρύτερη και την υπόσχεση πως σύντομα θα επιστρέψουν.
Σε περίπτωση που δεν έχετε όχημα, μπορείτε να πάρετε το λεωφορείο 122 που ξεκινάει από την Αργυρούπολη και να κατεβείτε στη στάση Αλκυονιδών ή Κέκοπρος.
