Advertisement

«Όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται όταν φουντώνει ο πόλεμος το αίμα δε μετριέται. Καίγομαι καίγομαι. Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά»

Το «Ρεμπέτικο» ήταν η κορυφαία στιγμή της συνεργασίας του Νίκου Γκάτσου με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Κυκλοφόρησε το 1983 και έχει καταγραφεί στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού ως ένα έργο απαράμιλλης μουσικής τέχνης και αξεπέραστης ποιητικής κατάθεσης.

Advertisement

Αφορμή, υπήρξε η ταινία του Κώστα Φέρρη, σε σενάριο του ίδιου και της Σωτηρίας Λεονάρδου, που απέσπασε πλήθος βραβείων: αργυρή άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ της Βαλένθια, καλύτερης ταινίας, πρώτου γυναικείου ρόλου στη Σωτηρία Λεονάρδου και δεύτερου γυναίκειου ρόλου στη Θέμιδα Μπαζάκα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, καθώς και πέντε κρατικά βραβεία: καλύτερης ταινίας, σεναρίου, μακιγιάζ, τεχνικών επιτεύξεων και δεύτερου ρόλου στη Θέμις Μπαζάκα.

Στο σάουντρακ – διπλός δίσκος με εξώφυλλο ένα πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη – τραγούδησαν ο Νίκος Δημητράτος, ο Τάκης Μπίνης, η Σωτηρία Λεονάρδου (στο δισκογραφικό της ντεμπούτο), ο Κώστας Τσίγγος, ο Κώστας Ματζόπουλος, ο Νίκος Μαραγκόπουλος και ο Σταύρος Ξαρχάκος:

«Μάνα μου Ελλάς», «Στης πίκρας τα ξερόνησα», «Καίγομαι – καίγομαι», «Μπουρνοβαλιά», «Εμένα λόγια μη μου λες», «Στην Αμφιάλη», «Το δίχτυ», «Στη Σαλαμίνα», «Το πρακτορείο». Το υλικό συμπληρώνουν δύο διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών, «Τα παιδιά της Άμυνας» και «Ιμιτλερίμ». Υπάρχει ακόμα ένα τραγούδι, «Στου Θωμά», σε στίχους του Κώστα Φέρρη.

«Καίγομαι – καίγομαι» η ιστορία του

Η στιχουργός, συγγραφέας και μεταφράστρια Αγαθή Δημητρούκα, που έζησε στο πλευρό του κορυφαίου Έλληνα στιχουργού και ποιητή Νίκου Γκάτσου, αφηγήθηκε στο lifo.gr την μικρή άγνωστή ιστορία και κάτω από ποιες συνθήκες έγραψε το αγαπημένο τραγούδι «Καίγομαι – καίγομαι» ο Νίκος Γκάτσος.

«Ο Νίκος είχε μεγάλη φιλία με τον Σωτήρη Μουστάκα και την οικογένειά του. Του άρεσε, όπως και μένα, να κάνει δώρα που να οδηγούν κάπου, χρηστικά. Έτσι, πήγαμε δώρο μια κόκκινη Royal γραφομηχανή στην Αλεξία, την κόρη του Μουστάκα και της Μπονέλου, που τότε ήταν οκτώ ετών.

Της έγραψε το «Καίγομαι – καίγομαι» που το θεωρούσε σκυλάδικο κι έλεγε το εξής:

«Να δείτε που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, οι συνθέτες δεν καταλαβαίνουν, το ίδιο και οι τραγουδιστές, και θα το θεωρήσουν αριστούργημα αυτό». Όπως και έγινε (γέλια)!

Δηλαδή από ένα παιχνίδι ξεκίνησε το τραγούδι αυτό για να μελοποιηθεί στη συνέχεια από τον Ξαρχάκο στο «Ρεμπέτικο». Εδώ να πω ότι στο «Ρεμπέτικο» ο Νίκος έγραψε στίχους πάνω στις μουσικές, γιατί έπρεπε ο Σταύρος να κινηθεί στα αντίστοιχα μουσικά ρεύματα.»

Στίχοι

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος
Ένας καημός γεννιέται
Όταν φουντώνει ο πόλεμος
Το αίμα δε μετριέται

Καίγομαι καίγομαι
Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
Πνίγομαι πνίγομαι
Πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Ορκίστηκα στα μάτια σου
Που τα ‘χα σαν βαγγέλιο
Τη μαχαιριά που μου ‘δωκεσ
Να σου την κάμω γέλιο

Καίγομαι καίγομαι
Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
Πνίγομαι πνίγομαι
Πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Μα συ βαθιά στην κόλαση
Την αλυσίδα σπάσε
Κι αν με τραβήξεις δίπλα σου
Ευλογημένος να ‘σαι

Καίγομαι καίγομαι
Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
Πνίγομαι πνίγομαι
Πέτα με σε θάλασσα βαθιά

atakares

Advertisement