Οι υπόγειες σήραγγες των Βιετκόνγκ

Ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν ίσως η μεγαλύτερη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ Δύσης και Ανατολής κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του, χιλιάδες Βιετναμέζοι από την επαρχία Cu Chi στην κυριολεξία ζούσαν σε ένα περίτεχνο δίκτυο υπόγειων σηράγγων.

Οι σήραγγες χρησιμοποιούνταν από τους αντάρτες Βιετκόνγκ για να κρύβονται κατά την διάρκεια της μάχης, για να αποθηκεύουν τρόφιμα και όπλα, για να επικοινωνούν, ακόμη και για να φροντίζουν τους τραυματίες τους.

Οι υπόγειες σήραγγες έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στην αντίσταση των Βιετκόνγκ ενάντια στις αμερικανικές δυνάμεις, και στην τελική επικράτηση του Βόρειου Βιετνάμ. Ήταν το κλειδί της Βιετναμέζικης στρατηγικής και στάθηκαν εξαιρετικά αποτελεσματικές ενάντια στο σύγχρονο εξοπλισμό της Αμερικής.

Η σήραγγες κατασκευάστηκαν σε μια περίοδο 25 ετών, που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Γάλλων. Χρησιμοποιήθηκαν ως επί το πλείστον για την επικοινωνία μεταξύ των χωριών και ως κρυψώνα από τις Γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΝΝΠ) ξεκίνησε την εξέγερση το 1960, οι παλιές σήραγγες επισκευάστηκαν και προστέθηκαν νέες υπόγειες διαδρομές.

Οι μυστικές σήραγγες, οι οποίες ένωναν τα χωριά μεταξύ τους, συχνά περνούσαν κάτω από τις αμερικανικές βάσεις. Δεν χρησιμοποιούνταν μόνο ως κρυψώνες για τους Βιετκόνγκ αλλά αποτελούσαν επίσης το κέντρο ζωής της κοινότητας. Κρυμμένα κάτω από τα κατεστραμμένα χωριά βρίσκονταν υπόγεια σχολεία, ναοί, τελούνταν γάμοι και κηδείες. Υπήρχαν ακόμη και θέατρα όπου καλλιτέχνες ψυχαγωγούσαν τον κόσμο.

Αλλά η ζωή στις σήραγγες ήταν δύσκολη. Ο αέρας, το νερό και τα τρόφιμα ήταν λιγοστά και οι σήραγγες ήταν γεμάτες με μυρμήγκια, δηλητηριώδεις σαρανταποδαρούσες, σκορπιούς και αράχνες. Σχεδόν όλοι όσοι ζούσαν υπόγεια είχαν προβλήματα με την υγεία τους. Τελικά μόνο 6.000 από τους 16.000 που πολέμησαν στις σήραγγες, επέζησαν από τον πόλεμο.

Καθ ‘όλη τη διάρκεια του πολέμου, οι σήραγγες της επαρχίας Cu Chi εξελίχθηκαν σε διαρκής πηγή απογοήτευσης για το στρατό των ΗΠΑ στη Σαϊγκόν. Οι Αμερικανοί αλλά και οι Αυστραλοί προσπάθησαν με μια αρκετά μεγάλη ποικιλία μεθόδων να τις εντοπίσουν και να εισχωρήσουν σε αυτές αλλά χωρίς επιτυχία. Μεγάλες επιχειρήσεις ξεκίνησαν στις οποίες συμμετείχαν χιλιάδες στρατιώτες, ορυζώνες λεηλατήθηκαν , τεράστιες εκτάσεις ζούγκλας σκάφτηκαν με μπουλντόζες, χωριά εκκενώθηκαν και ισοπεδώθηκαν. Οι Αμερικανοί δεν σταμάτησαν εκεί. Κατέφυγαν στην λύση των χημικών και στην συνέχεια της φωτιάς. Οι αντάρτες Βιετκόνγκ όμως παρέμεναν σώοι και αβλαβείς μέσα στις σήραγγες.

Ανίκανος να κερδίσει τη μάχη ο στρατός των ΗΠΑ άρχισε να εκπαιδεύει άνδρες που ονομάστηκαν «αρουραίοι σηράγγων». Οπλισμένοι μόνο με ένα πυροβόλο όπλο, ένα μαχαίρι, ένα φακό και ένα κομμάτι σπάγκο είχαν την αποστολή να εισχωρήσουν σε μια από τις σήραγγες μόνοι τους και να εντοπίσουν με προσοχή τις παγίδες των ανταρτών. Το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό. Οι περισσότεροι από τους «αρουραίους σηράγγων» δεν επέστρεψαν ποτέ για να διηγηθούν τι είδαν στην αποστολή τους.

Οι Αμερικανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν τότε Γερμανικά Ποιμενικά, για να εντοπίσουν καταπακτές και αντάρτες. Οι αντάρτες τότε ξεκίνησαν να πλένουν με αμερικανικό σαπούνι τις καταπακτές ή να τοποθετούν πάνω τους ρούχα Αμερικανών στρατιωτών. Τελικά ούτε αυτή η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία. Τα περισσότερα σκυλιά έπεσαν θύμα των παγίδων που προορίζονταν για τους Αμερικανούς στρατιώτες και σκοτώθηκαν.

Στα τέλη του 1960, οι Αμερικανοί ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου βομβαρδισμό της περιοχής που κατέστρεψε ότι υπήρχε πάνω αλλά και κάτω από το έδαφος. Χωρίς λόγο όμως γιατί ο πόλεμος είχε ήδη κριθεί. Η σήραγγες είχαν ήδη εξυπηρετήσει το σκοπό τους.

Σήμερα το 120 χιλιομέτρων δίκτυο σηράγγων του Cu Chi έχει διατηρηθεί και έχει μετατραπεί σε ένα μνημείο πολέμου. Ο χώρος που τόσοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους έχει μετατραπεί πλέον σε ένα  εξαιρετικά δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.

Ακολουθήστε μας στο Facebook: