Στην Ψέριμο χτυπάει ξανά το κουδούνι στο δημοτικό σχολείο μετά από 16 ολόκληρα χρόνια
Το κουδούνι χτυπάει ξανά στην Ψέριμο μετά από δεκαέξι χρόνια και μαζί με τον ήχο του ξαναγέμισε το σχολείο από φωνές παιδιών, αγκαλιές και ελπίδα.
Το μικρό μονοθέσιο σχολείο, που είχε σιγήσει το 2009 όταν οι τελευταίες νότες της σχολικής ζωής έσβησαν, άνοιξε και πάλι τις πόρτες του για να υποδεχθεί δύο μαθητές στην Α΄ Δημοτικού και λίγα ακόμη νήπια στο διπλανό νηπιαγωγείο, αποτέλεσμα χρόνων προσμονής και επιμονής των κατοίκων και των ανθρώπων που πίστεψαν ότι το ακριτικό νησί μπορεί να ξαναζωντανέψει.
Η εικόνα του αγιασμού, με τις λευκές μαργαρίτες, τα κυπαρίσσια και τα μικρά σακίδια στους ώμους, μοιάζει βγαλμένη από άλλη εποχή αλλά ταυτόχρονα δείχνει τον δρόμο προς το μέλλον. Η δασκάλα Αθηνά Σχοινά, που αναλαμβάνει με την καινούργια σχολική χρονιά το μονοθέσιο της Ψερίμου, περιγράφει το συναίσθημα ως «τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου».
«Το μικρό το σχολείο με τα μπλε παράθυρα, φαντάζει μπροστά μου σαν η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου», λέει, και προσθέτει ότι το χαμόγελο και η στοργή των παιδιών έδωσαν άμεσα την απάντηση στο ερώτημα αν θα τα καταφέρει:
«Δύο ζευγάρια λαμπερά ματάκια, καλοσύνη, νοιάξιμο, προσφορά, σκιαγραφούν σιγά σιγά την απάντηση». Οι λέξεις της ακούγονται σαν υπόσχεση: όχι μόνο διδασκαλίας, αλλά και φροντίδας μιας κοινότητας που χρειάζεται στήριξη.
«Θα κάνω τα πάντα να ανταποκριθώ στο έργο μου, να κάνω τα παιδιά να αγαπήσουν το σχολείο, να με θυμούνται ως μία όμορφη ανάμνηση, να μάθουν για τη ζωή και οι γονείς τους να με θυμούνται ότι βοήθησα. Να βάλω ένα ωραίο πρώτο λιθαράκι».
Η επιστροφή του σχολείου δεν έπεσε από τον ουρανό. Πίσω από αυτό το μικρό θαύμα βρίσκονται τοπικές πρωτοβουλίες, οργανώσεις και χορηγίες που επανέφεραν το κτίριο στην αρχική του αίγλη και εξόπλισαν τις τάξεις.
Η επαναλειτουργία συμπληρώνει την πρόσφατη επανέναρξη του νηπιαγωγείου, που είχε ανοίξει δύο χρόνια νωρίτερα χάρη σε προσπάθειες μη κερδοσκοπικών φορέων και τοπικών συλλόγων. Ο δήμαρχος Καλυμνίων, Γιάννης Μαστροκούκος, υπενθυμίζει ότι τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν εθνική σημασία, γιατί τα νησιά στα σύνορα της πατρίδας πρέπει να παραμείνουν κατοικημένα:
«Η ελληνική πολιτεία πρέπει να μεριμνήσει ώστε τα νησιά που βρίσκονται στα όρια της πατρίδας μας να έχουν οικονομική ζωή, να είναι κατοικημένα», σημειώνει, τονίζοντας πως η εκπαίδευση συνδέεται άρρηκτα με την επιβίωση και τη συνέχιση μιας κοινότητας.
Οι κάτοικοι της Ψερίμου, οι γονείς και τα παιδιά που επέλεξαν να μεγαλώσουν εδώ, μοιάζουν αποφασισμένοι να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους.
Η Νομική Ξυλουρά, μητέρα του μικρού Ταξιάρχη, μιλά για την προσωπική της συγκίνηση: «Πήγα σε αυτό το σχολείο και τώρα έφτασε η ώρα που ο γιος μου ο Γιώργος-Ταξιάρχης θα φοιτήσει στο ίδιο σχολείο. Όταν έκλεισε νιώσαμε όλοι άσχημα. Δεν μας έδιναν ελπίδες ότι θα ξανανοίξει κι όμως έγινε». Η γέννηση ενός ακόμα παιδιού στο νησί, λίγες μέρες πριν το άνοιγμα, προσέθεσε ένα ακόμα στοιχείο χαράς και έδειξε ότι η ζωή επιμένει, ακόμα και απέναντι στις δυσκολίες της απομόνωσης.
Τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι ανάμεικτα: χαρά, ανακούφιση, αλλά και η γνώση ότι η επαναλειτουργία ενός σχολείου είναι μόνο το πρώτο βήμα. Οι κάτοικοι αναφέρουν τα προβλήματα που συνεχίζουν να υφίστανται — από την έλλειψη ιατρικών υπηρεσιών μέχρι την ανάγκη για σταθερές δουλειές και υποδομές — και γνωρίζουν πως για να μείνει ζωντανό το νησί χρειάζεται συστηματική στήριξη. Παρ’ όλα αυτά, ο ήχος του κουδουνιού και τα γέλια των παιδιών που πλημμυρίζουν την αυλή του σχολείου, έμοιαζε με ένα μικρό θαύμα που αναπνέει ελπίδα.
Το μήνυμα που βγαίνει από τα μπλε παράθυρα του μικρού σχολείου είναι καθαρό: όταν υπάρχουν άνθρωποι που δε φοβούνται να επενδύσουν στο παρόν και το μέλλον, ακόμα και οι πιο μικρές φωνές γίνονται ηχηρές. Κι αν το κουδούνι χτύπησε ξανά, είναι γιατί κάποιοι επέλεξαν να μη σταματήσουν την προσπάθεια.
