Στο Αγρίνιο ο Δήμαρχος έβαλε πλαστικά αρπακτικά για τα πουλιά σε πλατεία και στο διαδίκτυο έγινε πάρτι
Μια πρωτότυπη αλλά και ασυνήθιστη επιλογή έκανε ο Δήμος Αγρινίου, τοποθετώντας πλαστικά ομοιώματα αρπακτικών πτηνών στην πλατεία Παναγοπούλου, ακριβώς μπροστά από το Δημαρχείο. Στόχος της κίνησης, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των δημοτικών υπηρεσιών, είναι να περιοριστεί η παρουσία περιστεριών και άλλων πουλιών, τα οποία προκαλούν συχνά προβλήματα καθαριότητας στον δημόσιο χώρο.
Η πρωτοβουλία προκάλεσε άμεση και έντονη αντίδραση στα social media, με σκωπτικά σχόλια και σάτιρα να κατακλύζει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο αντιδήμαρχος Χρήστος Γούλας επιχείρησε να υπερασπιστεί τη δράση, σχολιάζοντας ειρωνικά: «Ποιος φοβάται το ψεύτικο πουλί;».
Υπέδειξε ότι ο στόχος ήταν να εφαρμοστεί ένα “απλό, χαμηλού κόστους και παγκοσμίως αποδεκτό μέτρο”, αποφεύγοντας πιο δαπανηρές ή παρεμβατικές λύσεις, όπως ηχητικά κανόνια, λέιζερ ή drone.
Στην ίδια ανάρτηση επισήμανε, με εμφανή τη διάθεση αυτοκριτικής για τη συχνή τοξικότητα στις δημόσιες αντιδράσεις: «Το Αγρίνιο δεν βρωμίζει μόνο από περιττώματα περιστεριών. Βρωμίζει από τοξικότητα, μιζέρια και μια απίστευτη ικανότητα να μη βλέπουμε ποτέ τίποτα θετικό»
Ολόκληρη η ανάρτησή του κυρίου Γούλα
«Η νέα τοποθέτηση ομοιωμάτων μεγάλων πτηνών στην πλατεία Παναγοπούλου στο Αγρίνιο, έξω ακριβώς από το Δημαρχείο, κατάφερε επιτέλους να ταράξει τα νερά – όχι των σιντριβανιών, αλλά των social media. Πλαστικά αρπακτικά τοποθετήθηκαν πάνω από δέντρα και στύλους σε περίοπτη θέση με στόχο να αποθαρρύνουν τα περιστέρια και τα λοιπά πουλιά που κουρνιάζουν και ρυπαίνουν την πλατεία.
Αλλά αλίμονο. Αν νόμιζε κανείς ότι το πρόβλημα του Αγρινίου είναι τα περιττώματα των πουλιών, μάλλον δεν έχει διαβάσει τα σχόλια στο Facebook. Γιατί εκεί, τα “πετούμενα” είναι τίποτα μπροστά στα φτερά της ειρωνείας, της χολής και του αχαλίνωτου καναπεδο-ξερολισμού».
«”Βάλτε ένα σκιάχτρο για τους μ@λ@κες”, γράφει ο ένας. “Αν βάζανε τον Μητσοτάκη, ούτε σκιάχτρο δεν θα πλησίαζε”, πετάγεται ο τρίτος. Και φυσικά, το αγαπημένο όλων: “Ποιανού ιδέα ήταν να του βάλουμε ένα τέτοιο έξω από το σπίτι του”».
«Να το πάρουμε από την αρχή: Ένας δήμος δοκιμάζει ένα απλό, χαμηλού κόστους και παγκοσμίως εφαρμοζόμενο μέτρο αποτροπής πουλιών από δημόσιους χώρους. Όχι με ηχητικά κανόνια, όχι με laser, όχι με κάμερες ή εξολοθρευτές drones. Με… ένα ψεύτικο πουλί. Και ξαφνικά, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας.
Ποια είναι η ουσία όμως; Ότι δεν φταίει το πουλί. Φταίει που έγινε κάτι. Οτιδήποτε. Στο Αγρίνιο —όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της χώρας— ό,τι κι αν γίνει είναι λάθος. Αν δεν γίνει τίποτα, «κοιμούνται». Αν γίνει κάτι μικρό, «είναι για τα μάτια του κόσμου». Αν γίνει κάτι μεγάλο, «ήταν προεκλογικό». Αν γίνει κάτι έξυπνο, «είναι αντιγραφή». Αν γίνει κάτι περίεργο, «είναι γελοίο». Αν γίνει κάτι χρήσιμο, «τα φάγανε πάλι».
Μήπως τελικά δεν χρειάζονται ψεύτικα πουλιά στην πλατεία;
Μήπως χρειάζεται κάτι άλλο να φοβίσει αυτούς που τρέφονται μόνο με γκρίνια, ειρωνεία και μηδενισμό;
Το Αγρίνιο δεν βρωμίζει μόνο από περιττώματα περιστεριών. Βρωμίζει από τοξικότητα, μιζέρια και μια απίστευτη ικανότητα να μη βλέπουμε ποτέ τίποτα θετικό, όσο μικρό κι αν είναι.
Και όσο για τον συμπολίτισσα που γράφει: “Ρε π@@στη μου ειλικρινά… ΜΙΑ καλή κουβέντα να βγει απ’ το στόμα των Αγρινιωτών…“. Έχει δίκιο. Όχι επειδή όλα είναι καλά. Αλλά επειδή τίποτα δεν θα είναι ποτέ αρκετά καλό, όσο το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να φτύνουμε και να ειρωνευόμαστε».
