Το Ελληνικό χωριό που έχει 6 ώρες μέρα, 18 νύχτα: Οι κάτοικοι του έτρεμαν το μύθο των 7 γυμνών κοριτσιών
Τα βασικά συστατικά ενός θρίλερ που… σέβεται τον εαυτό του είναι πολύ συγκεκριμένα. Ένα ωραίο όνομα, σκοτάδι, ένα μύθο (ή και περισσότερους) μοναξιά και πολλές, περίεργες φήμες να «σέρνονται» πίσω απ’ όλα αυτά.
Αν έχεις όλα αυτά τα συστατικά τότε σίγουρα έχεις μια ιστορία που θα «παίξει» με τα μυαλά των ανθρώπων και θα κάνει τις τρίχες να… σηκωθούν «κάγκελο».
Αυτό φαίνεται να ισχύει και στην περίπτωση της Μόρνας.
Η Μόρνα είναι ένα χωριό της Πιερίας. Μόρνα σημαίνει «σκοτεινός τόπος». Οι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν κάποια στιγμή να αλλάξουν το όνομα του τόπου τους και να τον πουν «Σκοτεινά».
Μόρνα Πιερίας ή Σκοτεινά Πιερίας. Έτσι θα το έχετε ακούσει. Και σίγουρα μετά τις συστάσεις ακολουθούν οι πολλές και διάφορες τρομακτικές ιστορίες που το έχουν αναγάγει σε ένα «στοιχειωμένο» χωριό οι κάτοικοι του οποίου μέσα σε ένα βράδυ αποφάσισαν να το εγκαταλείψουν και να πάνε να ζήσουν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα. Σε ένα χωριό που το ονόμασαν Φωτεινά.
Όπως κάθε ιστορία που στηρίζει την ύπαρξή της σε μεταφυσικά ή παραφυσικά φαινόμενα, ωστόσο, υπάρχει και η λογική εξήγηση και αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση της Μόρνας.
Ειδικότερα, σε αυτή την ιστορία, μάλιστα, θα μπορούσε κάποιος να πει πως συμπυκνώνεται η διαδρομή της ελληνικής υπαίθρου μέσα στη σύγχρονη ιστορία και ιδιαίτερα από τη μεταπολίτευση και μετά.
Μέχρι να φτάσουμε εκεί, ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με σκοτεινές φιγούρες που εμφανίζονται τόσο ξαφνικά όσο εξαφανίζονται. Με πόρτες που ανοιγοκλείνουν μόνες τους. Με απόκοσμες φωνές και πολλά ακόμα ανατριχιαστικά φαινόμενα.
Η Μόρνα και οι «σκοτεινές» ιστορίες της
Η Μόρνα (ή Σκοτεινά όπως ονομάστηκε μεταγενέστερα) ήταν χτισμένη σε μια «γούβα» στα Πιέρια όρη. Αυτό σε συνδυασμό με την πυκνότατη βλάστηση κρατούσαν μακριά τον ήλιο τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Ξημέρωνε αργά και νύχτωνε πολύ νωρίς. Την μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου βρισκόταν στο σκοτάδι για 18 ώρες, με την ηλιοφάνεια να περιορίζεται σε 6 μόλις ώρες Η αρνητική ενέργεια στην περιοχή ήταν δεδομένη. Όπως δεδομένες είναι και οι διάφορες σκοτεινές ιστορίες.
Βοσκοί και άνθρωποι που σχολούσαν από τη δουλειά τους στο περίφημο εργοστάσιο ξυλείας (θα αναφερθούμε σε αυτό στη συνέχεια του κειμένου) ήταν μάρτυρες ενός περίεργου φαινομένου. Κοπέλες, μικρής ηλικίας, γυμνές, χόρευαν γύρω γύρω από το χωριό και τον ποταμό Μόρνο. Ήταν ένας χορός έκστασης που τους τρόμαζε με αποτέλεσμα μόλις έπεφτε το σκοτάδι, να κρύβονται στα σπίτια τους και να μη θέλουν να βγουν πριν ξημερώσει. Ελάχιστοι ήταν οι… τολμηροί που κυκλοφορούσαν τη νύχτα.
Το φαινόμενο αυτό οι κάτοικοι της περιοχής το είχαν ονομάσει «γκουλαγκούδια» που σημαίνει γυμνά και αφορούσε επτά κορίτσια που κυκλοφορούσαν και χόρευαν τον δικό τους σκοτεινό χορό τρομοκρατώντας τους κατοίκους με το γοερό κλάμα τους μέχρι που λίγο πριν το ξημέρωμα ανέβαιναν στην κορυφή του βουνού και κρυβόντουσαν σε μια σπηλιά που υπάρχει εκεί και περίμεναν εκεί μέχρι να έρθουν και πάλι τα μεσάνυχτα. Αυτή η ιστορία κράτησε από πολύ παλιά μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960!
Παράλληλα, μια παλιά τρομακτική ιστορία ήταν αυτή με το «μαλλιαρό χέρι» που θεωρητικά κυνηγούσε όσους έβρισκε στο διάβα του. Το σπίτι από το οποίο υποτίθεται πως έβγαινε το «μαλλιαρό χέρι» άνηκε σε έναν νεαρό άνδρα ο οποίος αποφάσισε να φύγει από την Ελλάδα και να αναζητήσει την τύχη του στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου τελικά στέριωσε και έκανε οικογένεια και παιδιά. Το σπίτι εγκαταλείφθηκε στην τύχη του και όταν άρχισε να διαλύεται και να παίρνει μια πιο άγρια μορφή ο θρύλος για το τι γίνεται στο εσωτερικό του και την «κατάρα που άφησε πίσω του ο μετανάστης» γιγαντώθηκε με αποτέλεσμα οι κάτοικοι του χωριού να αποφεύγουν ακόμα και απ έξω να περάσουν.
Επιπλέον, φόβος μεγάλος υπήρχε στην περιοχή που λεγόταν Τούρκος και η οποία συνδέεται με την εποχή της Τουρκοκρατίας και τα όσα είχαν βιώσει οι Έλληνες με εκτελέσεις και φρικτά βασανιστήρια. Και εκεί υπάρχουν μαρτυρίες για απόκοσμες φωνές και εμφανίσεις πνευμάτων. Εκεί ακούγονταν διάφοροι απόκοσμοι ήχοι αγνώστου προέλευσης. Σκιές έκαναν την εμφάνισή τους και ψίθυροι από το πουθενά σε έκαναν να ανατριχιάζεις.
Όταν οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το χωριό με σκοπό ουσιαστικά να το μεταφέρουν βορειότερα και να ξεκινήσουν εκεί τη ζωή τους από την αρχή, λέγεται, πως οι αυτοδιοικητικές αρχές τους ζήτησαν να τους εξηγήσουν τον λόγο που προχωράνε σε αυτή την κίνηση αλλά εκείνοι αρνήθηκαν πεισματικά να πουν οτιδήποτε.
Αυτό που ίσως είναι το πιο περίεργο απ όλα είναι πως αν σήμερα πάει κάποιος στο χωριό και επιχειρήσει να μπει μέσα στα εγκαταλελειμμένα σπίτια θα διαπιστώσει πως η φυγή των κατοίκων έγινε εσπευσμένα και σίγουρα χωρίς ιδιαίτερη προεργασία.
Το γεγονός ότι εγκαταλείφθηκε μαζικά ενίσχυσε τις ιστορίες για το «στοιχειωμένο» χωριό.
Η ακμή και η παρακμή ενός ορεινού χωριού
Η Μόρνα, ωστόσο, δεν έχει μόνο τη σκοτεινή της πλευρά. Έχει και την σκληρή της πλευρά που δεν αποκλείεται να είναι αυτή η υπεύθυνη για τη μετακόμιση του χωριού.
Πριν την απόλυτη παρακμή του, το χωριό είχε ζήσει για πολλά χρόνια την απόλυτη ακμή του.
Το δασικό σύμπλεγμα μεταξύ Σκοτεινών (Μόρνας) – Λιβαδίου – Φτέρης και Πλατανορέματος στα Πιέρια Όρη, καλύπτει μια έκταση 100.000 στρεμμάτων. Η οξιά του θεωρείται άριστης ποιότητας και από τις καλύτερες παγκοσμίως.
Εκεί, λοιπόν, για πολλές δεκαετίες λειτουργούσε το Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου.
Όπως, μάλιστα, αναφέρει ο καθηγητής- ιστορικός Γιάννης Καζταρίδης ήταν τέτοια η ποιότητα της ξυλείας που έδινε η περιοχή που η Μόρνα επελέγη για να κατασκευαστεί η θαλαμηγός του βασιλιά Όθωνα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, το 1830. Το πλοίο κατασκευάστηκε από πιερική ξυλεία και ήταν το «καμάρι» του νεαρού βασιλιά των Ελλήνων.
Δρύες, πλατάνια, καστανιές και οξιές «στολίζουν» τα Πιέρια όρη από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με αρχαία κείμενα πολλά καράβια ναυπηγήθηκαν στα παράλια της Κατερίνης από δέντρα που κάποτε φύτρωσαν και μεγάλωσαν εκεί.
Ενδεικτικό της ζωντάνιας και της οικονομικής ανάπτυξης που γνώρισε η περιοχή είναι το γεγονός ότι το 1956 το υπουργείο Εμπορίου, επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, αναγνωρίζοντας τη σημαντική συμβολή του εργοστασίου της Μόρνας στην Εθνική Οικονομία, απένειμε στους υπεύθυνους Χρυσό Μετάλλιο, στο πλαίσιο της ΔΕΘ.
Όλα αυτά, όμως, μέχρι το 1967 οπότε και μπαίνει λουκέτο στο εργοστάσιο. Οι μέρες της δόξας είχαν περάσει ανεπιστρεπτί. Η Μόρνα άρχισε να γίνεται ακόμα πιο σκοτεινή καθώς οι δουλειές λιγόστεψαν και οι νέοι άνθρωποι προτιμούσαν την εσωτερική (και όχι μόνο) μετανάστευση μέχρι που και όσοι έμειναν πίσω, αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο βήμα για ένα καλύτερο αύριο.
Εγκατέλειψαν τα Σκοτεινά και πήγαν μερικά χιλιόμετρα βορειότερα και έχτισαν τα Φωτεινά. Το μέρος εκεί είναι, όντως, πιο φωτεινό και η ποιότητα ζωής καλύτερη.
Φεύγοντας άφησαν πίσω τους τη σκοτεινιά, την κακή ενέργεια, τις παλιές ζωές τους και κυρίως ένα χωριό στο οποίο πλέον τα μόνα που κατοικούν είναι στοιχειωμένοι μύθοι και τρομακτικές ιστορίες για απόκοσμες φωνές και αινιγματικές οπτασίες γυμνών νεαρών κοριτσιών.
Ο Παντελής Παντολέων μέσα από το βιβλίο του με τίτλο «Μόρνα» προσπάθησε να «λύσει» τον γρίφο του «στοιχειωμένου» χωριού και να προσδιορίσει την πηγή και την αιτία όσων διαδραματίζονται εκεί. Όπως περιέγραψε στο Newsbomb.gr το μικρό αυτό χωριό, ιδρύθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και εγκαταλείφθηκε ακόμα πιο περίεργα και βιαστικά εν μία νυκτί.
«Όταν επισκέφθηκα το χωριό μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα, πρώτον η μουντίλα του τόπου που από μόνη της δημιουργεί μια ανησυχία, και δεύτερον ότι μέσα στα σπίτια που βρίσκονταν στο χωριό, υπήρχαν στρωμένα τραπέζια, ρούχα στις κρεμάστρες και γενικά ήταν ένα σκηνικό το οποίο έδινε την εντύπωση ότι κάτι φόβισε τους κατοίκους οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή άρων άρων. Ακόμα και στο κτήριο της δημοτικής αρχής, οι φάκελοι έχουν παραμείνει άθικτοι στα ράφια τους και μπορούσα να έχω πρόσβαση στα δεδομένα τους χωρίς το παραμικρό εμπόδιο, όπως και στο σχολείο τα θρανία έχουν παραμείνει στη θέση τους, σαν να είναι έτοιμα για μάθημα», ανέφερε.
Υπάρχουν διάφοροι θρύλοι για πόρτες που ανοιγοκλείνουν μόνες τους, απόκοσμες φωνές που ακούγονται και άλλα ανατριχιαστικά φαινόμενα όπως μωρά που κλαίνε, ψίθυροι από το πουθενά και πολλά άλλα τα οποία αναλύονται μέσα από την πλοκή του βιβλίου.
«Η προσγειωμένη εξήγηση λέει ότι όταν έκλεισε το εργοστάσιο ξυλείας που ήταν και η κύρια πλουτοπαραγωγική μονάδας της περιοχής, ανάγκασε τους κατοίκους σε οικονομικό μαρασμό και στη συνεπαγώμενη φυγή τους, αλλά αυτό δεν εξηγεί ούτε γιατί έφυγαν ξαφνικά σε ένα βράδυ, ούτε γιατί εγκαταστάθηκαν τόσο κοντά αντί να αναζητήσουν την άνεση μιας πιο μεγάλης πόλης, ούτε γιατί ονόμασαν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο το νέο σπίτι τους και επέλεξαν την εκ διαμέτρου αντίθετη τοποθεσία. Και φυσικά μέχρι και σήμερα, όσοι επισκέπτονται τη Μόρνα βιώνουν διάφορα από τα παραπάνω φαινόμενα ειδικά τη νύχτα», εξήγησε ο Παντελής Παντολέων.
«Από την έρευνά μου, η μόνη πόλη που περικλύεται από μυστήριο παραπέμπει σε κάτι αντίστοιχο, είναι μία πόλη στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ που λέγεται Σεντράλια και έχει εμπνέυσει το –κατά τη γνώμη μου- καλύτερο βίντεο παιχνίδι τρόμου όλων των εποχών, το “Silent Hill” (και τις ομώνυμες ταινίες) λόγω της απόκοσμης ομίχλης που το περιστοιχίζει.
Εδώ όμως υπάρχει μια λογική εξήγηση, ότι δηλαδή η πόλη αυτή εγκαταλείφθηκε διότι οι ανθρακωρύχοι που εργάζονταν εκεί, χτύπησαν έναν θύλακα ο οποίος έβγαλε στην επιφάνεια δηλητηριώδη αέρια, τα οποία ανάγκασαν τους κατοίκους να πάνε να μείνουν αλλού, και κάποιες από τις υπόγειες φωτιές που ξέσπασαν τότε καίνε μέχρι και σήμερα, όπως παραμένει και η ομίχλη – σήμα κατατεθέν της πόλης φάντασμα», συμπλήρωσε.
«Παρόλα αυτά, στη Μόρνα δεν κατάφερα να εντοπίσω μια συμπαγή ιστορία που να εξηγεί με ικανοποίηση τα πεπραγμένα, επομένως τα ερωτηματικά που έμεναν προσπαθώ να τα επεξηγήσω στην ιστορία που κατασκεύασα».
«Μέχρι πριν από κάποια χρόνια στο χωριό Μόρνα υπήρχε μόνο ένας κάτοικος, γεγονός από μόνο του πολύ μυστήριο, τον οποίο τον χρησιμοποιώ με κάποιον ρόλο μέσα στο βιβλίο, αλλά δεν θα ήθελα να αποκαλύψω περισσότερα για την πλοκή. Επίσης, οι εναπομείναντες εν ζωή πρώην κάτοικοι της Μόρνας στα Φωτεινά, αρνούνται πεισματικά να μιλήσουν για τα συμβάντα αυτά. Γενικά το βιβλίο είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης του να ακολουθεί πιστά τα ιστορικά γεγονότα και να καταλάβει ότι ο «σκελετός» δεν είναι βασισμένος σε αληθινή ιστορία, ΕΙΝΑΙ αληθινή ιστορία. Το προιόν της δικής μου μυθοπλασίας εναποφύεται μόνο στις εξηγήσεις που δίνω και στον τρόπο που τα έχω συνδέσει όλα μεταξύ τους», ανέφερε ο συγγραφέας του βιβλίου «Μόρνα».
